Choroba X
Choroba X pojawiła się po raz pierwszy podczas ostatniej wojny. Wówczas nazywano ją po prostu Chorobą X. Nikt nie potrafił określić, czy był to naturalny wirus, czy potencjalna broń biologiczna.
Z powodu ewakuacji Ziemi, Choroba X nie została gruntownie zbadana przy ówczesnych możliwościach naukowych. Jeśli nawet, informacja o niej prawdopodobnie została zapomniana, podobnie jak wiele innych aspektów życia na Ziemi.
Obecnie znamy jedynie kilka podstawowych faktów i istnieje kilka teorii dzielących ludzkość na frakcje w oparciu o różne wierzenia.
Choroba X - wysoce zaraźliwa, po raz pierwszy odnotowana u schyłku ery ziemskiej. Dotyka ona zarówno ludzi, jak i większość znanych gatunków fauny. Objawia się przede wszystkim utratą kontroli, halucynacjami, skrajną agresją, a ostatecznie prowadzi do śpiączki i śmierci.
Choroba jest nieuleczalna, a każdy kontakt z zakażonym nieuchronnie prowadzi do śmierci. Obecna medycyna może jedynie próbować opóźniać i łagodzić skutki zakażenia.
Identyfikacja zakażonych osób w populacji zanim choroba osiągnie ostatnie stadium jest praktycznie niemożliwa.
Kult
Kult nie wierzy w biologiczne pochodzenie choroby i doszukuje się związku między zakażeniem a opętaniem przez demony. Bezpośrednio wiąże je z grzechem. Osoby zakażone nie są uważane za chore, lecz za nieczyste i są natychmiast eliminowane ze społeczeństwa po pojawieniu się pierwszych objawów.
Praktyki różnią się w zależności od stacji kosmicznej, jednak ciała zarażonych są często palone lub wyrzucane w przestrzeń kosmiczną przez śluzę powietrzną, gdzie żadne nagromadzenie ciał nie zagraża stacji.
Kult odprawia rytuały w kaplicach na stacjach, aby wykryć zarażonych. Podczas tych rytuałów niektórzy zarażeni wykazują utratę kontroli, przytomności lub agresję. Takie osoby są zazwyczaj szybko usuwane przez uzbrojony patrol.
Kult nie zaprzecza zaraźliwości choroby, ale przypisuje ją nieczystej naturze psychicznej człowieka. Dlatego nie stosuje innych środków higieny poza odizolowaniem zakażonych od reszty "czystej" populacji.
Zgodnie z przyjętym poglądem na tę chorobę, preferują Teorię Sądu.
Ludzkość
Zwolennicy Ludzkości uważają, że infekcja pochodzi z Ziemi. Najprawdopodobniej została przywieziona na stacje kosmiczne na samym początku ery kosmicznej przez ludzi opuszczających Ziemię z powodu tej choroby. Zakładają, że choroba była utajona lub niezauważona w populacji przez wiele pokoleń i dopiero teraz znacząco się rozprzestrzeniła.
Preferują Teorię Prionów jako główne wyjaśnienie jej pochodzenia i rozprzestrzenienia.
Wysiłki mające na celu zbadanie lub leczenie tej choroby są eksperymentalne i chaotyczne, ponieważ ludzkość nie dysponuje wystarczającą infrastrukturą techniczną i naukową po opuszczeniu Ziemi. We współczesnym społeczeństwie nie prowadzi się systematycznych badań, które pozwoliłyby odkryć te tajemnice.
Pierwsze pojawienie się w Erze Kosmicznej
Do pierwszego kontaktu z chorobą doszło na nieistniejącej już stacji, której nazwa jest utajniona ze względów historycznych.
Na zewnętrznym kadłubie stacji zaobserwowano nieznany organizm, mniej więcej wielkości komory osadniczej, z mackami i pazurami. Przebił on kadłub stacji i pozostał niezauważony, a następująca po tym dekompresja spowodowała zderzenie stacji z powierzchnią Ziemi.
Kilku kolonistom udało się uciec za pomocą modułów ratunkowych. Istnieją dowody wskazujące na to, że ci ocaleni w jakiś sposób wpłynęli na załogi innych stacji i spowodowali nowy wybuch epidemii choroby X. Ta seria wydarzeń jest uważana za kamień milowy w nowym wybuchu epidemii.
Ochrona przed "pasożytami", jak je później nazywano, jest obecnie standardem na każdej stacji.
Przydatne spostrzeżenia
Stan pacjenta ustabilizował się po walce z chorobą X.Stabilizację choroby osiągnięto za pomocą wszczepionego urządzenia we wczesnym stadium. Astronauci mogą zarażać się nawzajem w zależności od czasu trwania kontaktu i bliskości. Osoby dzielące miejsce pracy na statku mogą zarażać się nawzajem. Załoga stacji zostanie zarażona, jeśli astronauci bez przypisanych stanowisk pracy opuszczą zadokowany statek. Roboty prawdopodobnie nie będą nosicielami choroby.
Czarna Ciecz przechowywana na stacji wywołuje epidemię. Nie jest jasne, czy choroba ma charakter dziedziczny, ale trudno udowodnić, że potomstwo nie zostało zakażone przez rodzica. Odporność na zakażenie wpływa na prawdopodobieństwo zakażenia i czas trwania stadiów.
Stadia choroby
Choroba ma kilka stadiów:
1 Faza utajona
Na tym wczesnym etapie istnieje potencjalne ryzyko zakażenia, ale choroba jest nadal praktycznie niewykrywalna klinicznie. Pierwsze objawy są subtelne, a diagnoza trudna. Choroba nadal może być przenoszona, mimo że zakażona osoba nie wykazuje wyraźnych objawów. Stopniowo zaczyna ona uwalniać substancje zakaźne do środowiska, stanowiąc zagrożenie dla innych.
2 Przesilenie
Przesilenie oznacza radykalną zmianę w zachowaniu zarażonej osoby. W ciągu kilku chwil traci ona kontrolę nad swoimi działaniami i zaczyna przejawiać oznaki skrajnej agresji oraz zachowań autodestrukcyjnych. W tej fazie zarażeni są określani jako będący w "fazie aktywnej" lub, w terminologii Kultu, "potępieni". Mogą próbować atakować innych i rozprzestrzeniać chorobę, używając kończyn i zębów. Ich zachowanie jest niebezpieczne i często śmiertelne dla innych.
3 Faza aktywna / Potępienie
Wybuch epidemii w kwaterach załogi.Faza ta charakteryzuje się skrajną agresją i autodestrukcyjnymi zachowaniami osób zakażonych. Osoby te są powszechnie nazywane "zombie". Tracą zdolność odczuwania bólu i obrażeń, ale ich siła i odporność wzrastają. Potrafią przetrwać w ekstremalnych warunkach, nie potrzebując jedzenia, snu ani oddychania. Obrona przed nimi często wymaga użycia broni palnej.
4 Leczenie / Stabilizacja
Postęp stabilizacji zakażonego, podanie substancji stabilizującej Zheal.Choroba X nie jest uleczalna na żadnym etapie, ale za pomocą wszczepionego urządzenia we wczesnej fazie można stłumić agresję zakażonych. Osoby ustabilizowane nazywane są "ghulami". Chociaż odzyskują świadomość i rozsądek, część ich wzmocnionych zdolności fizycznych pozostaje. Kult nadal uważa ich za "potępionych" i zabrania dzielenia z nimi statku lub stacji. Ten etap pozwala zakażonym przetrwać, ale nadal są oni uważani za niebezpiecznych.
