
Choroba X pojawi³a siê po raz pierwszy podczas ostatniej wojny. Wówczas nazywano j¹ po prostu Chorob¹ X. Nikt nie potrafi³ okreœliæ, czy by³ to naturalny wirus, czy potencjalna broñ biologiczna.
Z powodu ewakuacji Ziemi, Choroba X nie zosta³a gruntownie zbadana przy ówczesnych mo¿liwoœciach naukowych. Jeœli nawet, informacja o niej prawdopodobnie zosta³a zapomniana, podobnie jak wiele innych aspektów ¿ycia na Ziemi.
Obecnie znamy jedynie kilka podstawowych faktów i istnieje kilka teorii dziel¹cych ludzkoœæ na frakcje w oparciu o ró¿ne wierzenia.
Choroba X - wysoce zaraŸliwa, po raz pierwszy odnotowana u schy³ku ery ziemskiej. Dotyka ona zarówno ludzi, jak i wiêkszoœæ znanych gatunków fauny. Objawia siê przede wszystkim utrat¹ kontroli, halucynacjami, skrajn¹ agresj¹, a ostatecznie prowadzi do œpi¹czki i œmierci.
Choroba jest nieuleczalna, a ka¿dy kontakt z zaka¿onym nieuchronnie prowadzi do œmierci. Obecna medycyna mo¿e jedynie próbowaæ opóŸniaæ i ³agodziæ skutki zaka¿enia.
Identyfikacja zaka¿onych osób w populacji zanim choroba osi¹gnie ostatnie stadium jest praktycznie niemo¿liwa.
Kult nie wierzy w biologiczne pochodzenie choroby i doszukuje siê zwi¹zku miêdzy zaka¿eniem a opêtaniem przez demony. Bezpoœrednio wi¹¿e je z grzechem. Osoby zaka¿one nie s¹ uwa¿ane za chore, lecz za nieczyste i s¹ natychmiast eliminowane ze spo³eczeñstwa po pojawieniu siê pierwszych objawów.
Praktyki ró¿ni¹ siê w zale¿noœci od stacji kosmicznej, jednak cia³a zara¿onych s¹ czêsto palone lub wyrzucane w przestrzeñ kosmiczn¹ przez œluzê powietrzn¹, gdzie ¿adne nagromadzenie cia³ nie zagra¿a stacji.
Kult odprawia rytua³y w kaplicach na stacjach, aby wykryæ zara¿onych. Podczas tych rytua³ów niektórzy zara¿eni wykazuj¹ utratê kontroli, przytomnoœci lub agresjê. Takie osoby s¹ zazwyczaj szybko usuwane przez uzbrojony patrol.
Kult nie zaprzecza zaraŸliwoœci choroby, ale przypisuje j¹ nieczystej naturze psychicznej cz³owieka. Dlatego nie stosuje innych œrodków higieny poza odizolowaniem zaka¿onych od reszty "czystej" populacji.
Zgodnie z przyjêtym pogl¹dem na tê chorobê, preferuj¹ Teoriê S¹du.
Zwolennicy Ludzkoœci uwa¿aj¹, ¿e infekcja pochodzi z Ziemi. Najprawdopodobniej zosta³a przywieziona na stacje kosmiczne na samym pocz¹tku ery kosmicznej przez ludzi opuszczaj¹cych Ziemiê z powodu tej choroby. Zak³adaj¹, ¿e choroba by³a utajona lub niezauwa¿ona w populacji przez wiele pokoleñ i dopiero teraz znacz¹co siê rozprzestrzeni³a.
Preferuj¹ Teoriê Prionów jako g³ówne wyjaœnienie jej pochodzenia i rozprzestrzenienia.
Wysi³ki maj¹ce na celu zbadanie lub leczenie tej choroby s¹ eksperymentalne i chaotyczne, poniewa¿ ludzkoœæ nie dysponuje wystarczaj¹c¹ infrastruktur¹ techniczn¹ i naukow¹ po opuszczeniu Ziemi. We wspó³czesnym spo³eczeñstwie nie prowadzi siê systematycznych badañ, które pozwoli³yby odkryæ te tajemnice.
Do pierwszego kontaktu z chorob¹ dosz³o na nieistniej¹cej ju¿ stacji, której nazwa jest utajniona ze wzglêdów historycznych.
Na zewnêtrznym kad³ubie stacji zaobserwowano nieznany organizm, mniej wiêcej wielkoœci komory osadniczej, z mackami i pazurami. Przebi³ on kad³ub stacji i pozosta³ niezauwa¿ony, a nastêpuj¹ca po tym dekompresja spowodowa³a zderzenie stacji z powierzchni¹ Ziemi.
Kilku kolonistom uda³o siê uciec za pomoc¹ modu³ów ratunkowych. Istniej¹ dowody wskazuj¹ce na to, ¿e ci ocaleni w jakiœ sposób wp³ynêli na za³ogi innych stacji i spowodowali nowy wybuch epidemii choroby X. Ta seria wydarzeñ jest uwa¿ana za kamieñ milowy w nowym wybuchu epidemii.
Ochrona przed "paso¿ytami", jak je póŸniej nazywano, jest obecnie standardem na ka¿dej stacji.
Stan pacjenta ustabilizowa³ siê po walce z chorob¹ X.Stabilizacjê choroby osi¹gniêto za pomoc¹ wszczepionego urz¹dzenia we wczesnym stadium. Astronauci mog¹ zara¿aæ siê nawzajem w zale¿noœci od czasu trwania kontaktu i bliskoœci. Osoby dziel¹ce miejsce pracy na statku mog¹ zara¿aæ siê nawzajem. Za³oga stacji zostanie zara¿ona, jeœli astronauci bez przypisanych stanowisk pracy opuszcz¹ zadokowany statek. Roboty prawdopodobnie nie bêd¹ nosicielami choroby.
Czarna Ciecz przechowywana na stacji wywo³uje epidemiê. Nie jest jasne, czy choroba ma charakter dziedziczny, ale trudno udowodniæ, ¿e potomstwo nie zosta³o zaka¿one przez rodzica. Odpornoœæ na zaka¿enie wp³ywa na prawdopodobieñstwo zaka¿enia i czas trwania stadiów.
Choroba ma kilka stadiów:
Na tym wczesnym etapie istnieje potencjalne ryzyko zaka¿enia, ale choroba jest nadal praktycznie niewykrywalna klinicznie. Pierwsze objawy s¹ subtelne, a diagnoza trudna. Choroba nadal mo¿e byæ przenoszona, mimo ¿e zaka¿ona osoba nie wykazuje wyraŸnych objawów. Stopniowo zaczyna ona uwalniaæ substancje zakaŸne do œrodowiska, stanowi¹c zagro¿enie dla innych.
Przesilenie oznacza radykaln¹ zmianê w zachowaniu zara¿onej osoby. W ci¹gu kilku chwil traci ona kontrolê nad swoimi dzia³aniami i zaczyna przejawiaæ oznaki skrajnej agresji oraz zachowañ autodestrukcyjnych. W tej fazie zara¿eni s¹ okreœlani jako bêd¹cy w "fazie aktywnej" lub, w terminologii Kultu, "potêpieni". Mog¹ próbowaæ atakowaæ innych i rozprzestrzeniaæ chorobê, u¿ywaj¹c koñczyn i zêbów. Ich zachowanie jest niebezpieczne i czêsto œmiertelne dla innych.
Wybuch epidemii w kwaterach za³ogi.Faza ta charakteryzuje siê skrajn¹ agresj¹ i autodestrukcyjnymi zachowaniami osób zaka¿onych. Osoby te s¹ powszechnie nazywane "zombie". Trac¹ zdolnoœæ odczuwania bólu i obra¿eñ, ale ich si³a i odpornoœæ wzrastaj¹. Potrafi¹ przetrwaæ w ekstremalnych warunkach, nie potrzebuj¹c jedzenia, snu ani oddychania. Obrona przed nimi czêsto wymaga u¿ycia broni palnej.
Postêp stabilizacji zaka¿onego, podanie substancji stabilizuj¹cej Zheal.Choroba X nie jest uleczalna na ¿adnym etapie, ale za pomoc¹ wszczepionego urz¹dzenia we wczesnej fazie mo¿na st³umiæ agresjê zaka¿onych. Osoby ustabilizowane nazywane s¹ "ghulami". Chocia¿ odzyskuj¹ œwiadomoœæ i rozs¹dek, czêœæ ich wzmocnionych zdolnoœci fizycznych pozostaje. Kult nadal uwa¿a ich za "potêpionych" i zabrania dzielenia z nimi statku lub stacji. Ten etap pozwala zaka¿onym przetrwaæ, ale nadal s¹ oni uwa¿ani za niebezpiecznych.