Pobieranie sygnałów wykrytych w przestrzeni jest pierwszym krokiem do wyodrębnienia z nich planów. Proces wymaga modułów statku z antenami.
Aby skutecznie przesyłać sygnał, konieczne jest optymalne pozycjonowanie, użycie wielu anten o dużej mocy obsługiwanych przez wykwalifikowaną załogę oraz ograniczenie zakłóceń z otoczenia.
Sygnały są namierzane poprzez detekcję anomalii na mapie sektora.
Każdy sygnał można zidentyfikować po jego oznaczeniu numerycznym. Każdy sygnał ma stały, uniwersalny identyfikator wyświetlany w [nawiasach kwadratowych] po nazwie.
Pobieranie jest wykonywane poprzez zdolność statku "ANTENA". Z listy dostępnych sygnałów, wybierz ten, który wydaje Ci się najbardziej odpowiedni i rozpocznij pobieranie.
Podczas pobierania sygnału trudno jest bronić statku, ponieważ każda pobliska stacja lub statek zakłócają i tak słabą i trudną do przechwycenia transmisję.
Jeśli w trakcie pobierania sygnał zaniknie, nie martw się — statek ma go zapisanego w pamięci i dokończy operację.
Wydajność anteny zależy od atrybutu "NAUKA" [S] astronautów i od tego, czy wszystkie stanowiska naukowe w module są zajęte.
Jeśli statek poaisada wiele anten, ich wydajność się kumuluje.
Roboty są mechaniczne i generują zakłócenia, dlatego nie nadają się na członków załogi statku dekodującego.
Przykład obliczenia efektywności modułu antenowego z trzema stanowiskami naukowymi:
| Załoga 1 / 3 | Załoga 2 / 3 | Załoga 3 / 3 | |
|---|---|---|---|
| Średni poziom Nauki załogi | Zasięg anteny (%) | Zasięg anteny (%) | Zasięg anteny (%) |
1 |
|||
9 |
|||
17 |
|||
25 |
|||
32 |
|||
40 |
|||
48 |
|||
56 |
|||
64 |
|||
72 |
|||
79 |
|||
87 |
|||
95 |
|||
103 |
|||
111 |
|||
119 |
|||
126 |
|||
134 |
|||
142 |
|||
150 |
Jeżeli na statku znajduje się więcej anten, ich skuteczność jest sumowana.