Lewiatan

Lewiatan to olbrzymia istota Zła, uważana za źródło i siłę napędową roju w zaatakowanych układach. Występuje rzadko, a jego obecność zwykle utrzymuje się długo. Przestrzeń, w której się osiedli, stopniowo zaczyna się zmieniać. Działa powoli i wytrwale, dążąc do utrzymania wpływów w danym obszarze. Nie atakuje bez przerwy, lecz reaguje na aktywność i zakłócenia równowagi.

Rozmiary i wygląd

Lewiatan należy do największych znanych istot Zła. Zwykle obserwowane osobniki osiągają średnicę od około 0,3 do 1 kilometra, ale największy odnotowany okaz przekraczał 5 kilometrów średnicy.

Jego ciało ma organiczny, asymetryczny kształt przypominający olbrzymie skupisko struktur kostnych i chitynowych. Z centralnej masy wyrastają długie, zakrzywione wyrostki i kolce, poruszające się niezależnie od siebie. Powierzchnia Lewiatana jest chropowata, miejscami porowata, jakby składała się z warstw starej, pokrytej bliznami materii.

Tunele

Jednym z głównych przejawów obecności Lewiatana jest powstawanie tuneli. Nie pojawiają się one bezpośrednio przy stacjach, lecz w ich dalszej okolicy, często poza granicami zwykle zamieszkanej przestrzeni.

Najazdy z tuneli

Najazdy prowadzone z tuneli rozwijają się powoli. Aktywność wzrasta stopniowo, a ataki następują z opóźnieniem. Często najpierw zwiększa się ruch roju w okolicy, a dopiero później pojawia się bezpośrednie zagrożenie dla stacji.

Jeśli rozsiewanie protosfer z tunelu zostanie przerwane odpowiednio wcześnie, można zatrzymać cały najazd.

Bezpośrednie najazdy

W razie bezpośredniego zagrożenia Lewiatana dochodzi do ataków bez powstawania tunelu. Są szybkie, silne i wyraźnie skierowane na konkretny cel.

Bezpośredni najazd zwykle następuje po długotrwałym zakłócaniu przestrzeni w pobliżu Lewiatana lub po znacznym skupieniu aktywności.

Wpływ na układ

Obecność Lewiatana znacząco wpływa na zachowanie roju i ogólną stabilność układu. Obszary pod jego wpływem pozostają aktywne dłużej, a powrót do stanu spoczynku jest wolniejszy.

Lewiatan nie musi stanowić nieustannego zagrożenia, ale jego istnienie oznacza, że człowiek nie sprawuje pełnej kontroli nad tą przestrzenią.